Prolog

Dziękuję za to, że pozwoliłaś mi znaleźć się we mnie.
- Gdzie ona poszła? - pytam Hailie, gdy widzę oddalającą się dziewczynkę.
Zapewne rozmawiały przed chwilą ze sobą, a ja tego nie słyszałem. Przez moment zastanawiam się, ile straciłem, nie wsłuchując się w rozmowę, ale stwierdzam, że gdyby było to coś ważnego, natychmiast bym się o tym dowiedział.
Christine Annalise Mathers. Te litery nie bolą. Już nie. Długi czas każda z osobna, jednocześnie tworząc całość - nieistniejące już imię - zadawała razy, wymierzała policzki. Rodzaj bólu zależał. Od pogody, od dnia. Gdy padało, C strzelało niczym piorun. Gdy świeciło słońce, H raziło po oczach i wypalało serce. Gdy było zimno, R potrafiło przeszywać niczym strzała z lodowym grotem. 
- Do Rikera.
Do niego.
Ona.
I on.
Tak, jakby to było dzisiaj. Jakbym dzisiaj na niego patrzył. Gdy przebudził się z myślą, że wraca do świata bez niej. Bez dziewczyny, do której uśmiechał się każdego dnia. Bez dziewczyny, z którą potrafił rozmawiać bez słów. Której sny znał na pamięć, mimo że ich nie widział. Którą potrafił uspokoić samym spojrzeniem i zapewnić bezpieczeństwo dotykiem. Której oczy były tak w nim zapatrzone. O którą byłem tak szczeniacko zazdrosny.
Bez dziewczyny, w której był zakochany. Zakochany po uszy, zakochany beznadziejnie, na amen, z wzajemnością.
Tak, jakby to było dzisiaj. Jakby to było teraz. Jakbym znowu widział jego twarz pełną smutku, usta zapewniające, że wszystko jest dobrze, oczy zdradzające kłamstwo.
Nie wiedziałem, jak się zachować. Planowałem scenariusz tamtej chwili setki razy. Przewidywałem tysiące reakcji - i swoich, i jego. Starałem się nie myśleć o tych złych, co było trudne, bo przecież miał prawo do mnie nawet strzelić na miejscu.
Ale gdy ta chwila nadeszła... Pusto. Wszystkie plany, wszystkie myśli i przepowiednie z rozlanej na podłodze wody - to wszystko zniknęło. Intuicja i zdolność szybkich reakcji na zachowanie brata były tym, co mi zostało.
Nie wiedziałem, jak się zachować, chociaż obiecałem sobie, że pozostanę w pełni władz umysłowych i będę skupiony jak nigdy wcześniej.
Śmieszne.
Chichoczę.
Nie, nic w tym śmiesznego.

***

Pobudka o 5:45. Jedna praca od 6:30 do 8:25. Kolejna od 9:00 do 13:00. Kolejna do 14:00. Potem wyprowadzić psa sąsiadki. Dom, zjeść coś, umyć się, uszykować i o 16:00 być pod pensjonatem, gdzie złapało się fuchę kelnerki na co jakiś czas i cza być na weselu. Tak do 24:00 albo dłużej, bo hajs to hajs, jakby nie patrzeć. Czy tak wygląda wasz plan wakacyjnego piątku? Nie? To, ku**a, nie narzekajcie.

Z tej strony Sparrow, witam na kolejnym blogu, który, honestly, jest jakby sequelem poprzedniego.

Zakładki jeszcze są do dopracowania, jak na razie funkcjonuje tylko "O mnie" i "Linki", gdzie znajdziecie różności.

Na dobry start dzielę się z wami moim snapchatem. A co, szalejemy:
 un_fortunate

Lecę do pracy zaraz.